Afgelopen weekend ben ik lekker een weekendje naar Amsterdam geweest. Vriendlief woont daar nu tijdelijk op kamers, dus dan is het een leuke uitvalsbasis in de weekenden. Zoals veel mensen wel weten gebeurd er in Amsterdam alles op de fiets, althans veel. Dus ook wij.
Nu zal ik eerst even vertellen dat ik niet echt een gelukkige fietser ben. Zeer ongelukkig zelfs. Zit in de familie laten we maar zeggen. Toen ik klein was, een jaar of 5 ben ik een keer van mijn fiets gevallen, arm gebroken, weken in het gips, 10 hechtingen een pen erin. Als je valt, moet je het tenslotte maar gelijk goed. Hierna jaren niet gefietst, zag het niet meer zitten, maar je moet wel…
Dan maak ik nu een grote sprong naar vorig jaar, dat we een weekendje weg waren in Almelo en ik ben aangereden door een scooter. Ongelofelijk, maar waar, hij zag me over het hoofd. Dat kan natuurlijk gebeuren. Ik lag van top tot teen helemaal open, lelijke littekens aan die wonden over gehouden, maar gelukkig niet zo erg als hoe mijn arm eruit ziet.
Jullie begrijpen mijn ouders waren niet heel erg enthousiast dat wij in Amsterdam gingen fietsen. Het is er zo druk en er kan zoveel gebeuren. Druk is het zeker, overal zie je fietsers, voor een stoplicht sta je soms wel met 20/ 30 mensen te wachten. Nou dat is hier in Maassluis niet. De eerste avond had ik nog een fiets van iemand geleend, wat helemaal goed ging, maar de volgende twee dagen mocht ik romantisch achterop.
Romantisch, romantisch… Het is natuurlijk heel romantisch als je vriendje je rond fietst, door heel Amsterdam. Aan het begin van het weekend was ik hier nog niet zo zeker van. Ik kwam aan in Amsterdam met een gigantische tas met kleding, schone kleding voor de aankomende week, me eigen spullen. Veel dus! En daarmee moest ik achterop een fiets, doodsangsten uitgestaan, maar gered. En dat achterop springen, dat went ook.
Alleen je moet er natuurlijk op en af springen bij ieder stoplicht, bij te hoge bruggetjes, bij verdwaalde toeristen op de weg. Aan het eind van het weekend begon vriendlief een beetje te zeuren, dat het nu toch wel zwaar werd en die het zo zat was al het fietsen. Ik heb niet geklaagd. Ik vond dat ik dat niet kon maken, omdat hij heel de tijd met mij achterop moest fietsen.
Maar nu… Hij is het allang vergeten dat die heel het weekend met mij heeft rond gefietst, althans in zoverre hij vond het vast ook heel romantisch ;-), maar heeft er geen last meer van, maar ik daarentegen… Heel de achterkant van mijn benen zijn blauw, precies dat stuk waar je op zit achterop een fiets. En het doet dus sowieso nog steeds pijn als ik ergens ga zitten.
Hmm… Romantisch achterop zitten in Amsterdam, me reet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten