Ze zeggen dat slapen de nieuwe seks is. Kan ik mij iets bij voorstellen. Ik weet nog hoe het was, zo rond je twaalfde jaar begint het. Naar je bed gaan en dan in het weekend gewoon kunnen blijven liggen tot je klaar bent met slapen. Toen ik een jaar of 16 was begon het stappen, dus dan had ik het weekend echt nodig om bij te slapen na een nacht gezellig met vrienden en vriendinnen weg te zijn geweest. Op maandagmorgen hoefde je mij eigenlijk geen les te geven, dat was kansloos. Ik stapelde al mijn boeken op elkaar om zo mijn hoofd een beetje op "normale" hoogte te houden, deed heel erg sterke kauwgom in mijn mond en zette ongeacht het weer het raam open in de hoop natuurkunde door te komen. Nog wat jaartjes later moest ik op tijd op mijn werk zijn. Ik had toen wisselende diensten, dus zolang ik geen ochtenddienst op maandag had en dus om kwart voor 6 moest beginnen, was dat geen probleem.
Toen kwamen de kinderen.....
Wat verlang ik nu terug naar de tijd dat ik kan slapen tot ik wakker wordt. Als ik dan wakker word dat ik eerst mijn ogen open doe, bedenk wat voor een dag het is en dan langzaam mijn bed uitkom en richting badkamer ga. Helaas nu begint de eerst om 6 uur te roepen, "Mama, ik ben klaar met slapen" om tot 7 uur terug naar haar kamer gestuurd te worden, waar ze gewoon doorgaat met praten tegen mij. De oudste die zijn kamer uit komt denderen en van alles kwijt is en nu bedenkt dat hij iets mee naar school moet nemen vandaag.
Op zulke momenten verlang ik er heel even naar dat ze allebei de leeftijd bereikt hebben dat ze uitslapen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten