Thuiswonend

Ik woon nog thuis en wat ik dus van de week vertelde, dat ik niet helemaal eerlijk ben geweest over mijn iPhone, zo is het ook altijd lastig met mijn ouders. Met die telefoon geloven ze het wel, maar met kleding en schoenen wordt het een ander verhaal.

Jullie hebben allemaal mijn gewenste, geliefde Shabbies gezien. Ik zag ze net op internet staan, voor 50% korting. Kun je toch niet voor laten liggen? Nog even naar huis bellen, naar paps en mams wat ze ervan vonden. Gewoon voor de zekerheid.

Mijn vader is van het praktische. Hij zei dan ook: Heb je ze nodig dan? Nodig, nodig… Heb je laarzen nodig als je al vier paar Shabbies heb? En net in New York twee paar Uggs heb gekocht? En al die andere laarzen? Nee, natuurlijk heb ik ze niet nodig. Ik wil ze gewoon graag hebben! Grr… Mannen!

Daarna kreeg ik moeders aan de telefoon. Mijn mammie weet dat ik verliefd ben op laarzen en het eigenlijk dan nooit zo heel veel nut heeft om te zeggen, niet doen. Ik krijg dan later spijt en dan is het mamma’s schuld. Zo was het namelijk van de week toen ik ze wilde gaan kopen in de winkel en waren uitverkocht. Sorry mammie!

Daarbij komt, het is natuurlijk ook een vrouw. Dus ze begrijpt ook wel dat laarzen wel noodzakelijk zijn, of het nou je eerste, vierde, of vijftiende paar is. Helemaal deze laarzen. Alleen is ze altijd bang dat ik hier al mijn geld aan zou gaan spenderen. Ik ben nu heel hard aan het werk bij ARRT, dus nu was ze enthousiast. Waarom heb je ze nog niet besteld? Straks ben je te laat. Ja, een vrouw naar mijn hart en mijn mammie, bofkont ben ik!

Dus ik heb mijn Shabbies besteld, joehee! Nog helemaal stress want iDeal werkte niet en ik dacht, straks zijn ze weg en dan? Gelukkig lukte het uiteindelijk en nu heb ik ze dus besteld. Worden binnen drie dagen bezorgd, maar ik hoop natuurlijk morgen al!

Hopen jullie voor mij mee? Vieren jullie die nieuwe schoenen euforie ook mee? Dat zou dan eens leuk feestje kunnen worden…

Ik ben alleen!

Vandaag was er stress hier in huis, voor mij in mijn werkomgeving. Rebecca, Aldwin en de kinderen zijn namelijk op vakantie gegaan en op naar Frankrijk. Super lekker, hoop dat ze zulk mooi worden krijgen, maar vooraf aan een vakantie is er wel altijd stress. Hebben we alles, alles geregeld, niets vergeten en hebben ze mij wel alles goed genoeg uitgelegd?

Vanaf nu ga ik de shop alleen draaien voor een paar weekjes. Ik heb er vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen. Ik kan lekker werken en heb hele dagen wat te doen, dus wat wil ik nog meer. Zocht ten slotte werk ;-). Al is het natuurlijk wel spannend, komen er geen vragen die ik niet begrijp, kan ik het allemaal alleen aan?

Normaal gesproken is het toch nog wel makkelijk om te zeggen ‘Rebec, waar liggen de batterijen?’. ‘Aldwin, ik weet hier écht het antwoord niet op’. Toch hoop, geloof en denk ik dat ik er klaar voor ben. Dat zij mij goed genoeg hebben voorbereid op deze weken die komen gaan en dat ik het aan kan. En gelukkig bestaan er mobiele telefoons, waardoor ik ze altijd even kan bellen, sms-en en zelfs mailen met de vragen die ik nog heb.

Vorig jaar heb ik de shop ook alleen draaiende gehouden toen Rebecca en Aldwin op vakantie waren, maar toen was het wel nog een beetje anders. Social media, daar deden we nog niet zoveel mee. En zoveel bestellingen op een dag, die hadden we toen ook nog niet. Wat dat aangaat is het spannend, maar ook fijn. Ik kan wennen aan het echte bedrijfsleven.

Rebecca en Aldwin, bedankt dat jullie het vertrouwen in mij hebben en ik gun jullie zo'n ontzettend mooie vakantie! Met goed weer en lekker samen.

Én lieve bloglezers, hopelijk hebben jullie ook alle vertrouwen in mij en doe wel een beetje lief ;-)!

Gat in mijn kleine handje

Zoals ik al eerder heb geschreven heb ik een gat in mijn hand. Het is gewoon echt zo, ik word ongelukkig van niets kopen. Al zijn er wel verschillende soorten van euforie die met het kopen gepaard gaan. Nadat ik vorige week had bedacht om alleen nog spullen te kopen als ik iets had verkocht op Marktplaats, ga ik nu toch weer over op een andere tactiek. Op Marktplaats gaan de verkopen namelijk niet zo hard.

Dus moet ik natuurlijk iets nieuws gaan verzinnen om wel te kunnen blijven kopen. Van wat voor aankopen word ik blij? Nou, van aankopen die dus langer aanblijven om blij van te worden. Die ik vaak aan kan en dan iedere keer weer denk: ‘Ja, ik zie er gelijk leuk uit’. Ik word heel gelukkig van colbertjasjes. Het maakt je outfit af, netjes en kan het vaak aan. Die euforie van een colbertjasje is bij mij dan ook hoog. Ik heb het namelijk steeds als ik er weer een koop.

Laarzen, ik word zo gelukkig van laarzen. Ik heb er ook zo belachelijk veel en dat terwijl ik geen zomerschoenen heb. Ik heb laarzen en slippers en niets er tussen in, maar van schoenen krijg ik ook geen euforie. Van slippers een lichte, al heb ik super schattige in New York gekocht, maar van laarzen heel erg! Iedere keer weer ook als ik ze aantrek of er naar kijk. Ze staan ook als standbeeldjes in mijn slaapkamer.

Tassen, ohh met een mooie leren tas maak je mij zo gelukkig. Alleen nu komt dus gelijk het probleem. Het is uitverkoop! Voor mensen met een gat in hun hand, zoals ik.. Is het aan de ene kant de mooiste tijd van het jaar… De mooie spulletjes gaan nu voor lage prijzen weg, alleen je wilt ALLES nu hebben. Nu is het de allerlaatste kans. Die zwarte leren tas, heb echt nog geen mooie zwarte, die moet ik dan nu kopen. Of die oud roze Shabbies, straks kan het niet meer. Daarbij een oudroze colbert jasje, dat is toch enig?

Het is toch een goede manier, alleen kleding, schoenen, jasjes, tassen kopen als je er een euforie van krijgt? Van een shirtje krijg ik het niet zo, dus die staat nu niet op de planning om te kopen, maar al het andere wel… Hmm.. Dat kan toch niet?

Iemand een idee hoe ik het gat moet dichten?

Mannen bedriegen

Welke vrouw doet het niet? Haar man een beetje bedriegen? Zelf weet ik er geen een hoor? Overal wordt toch wel eens een leugentje verteld? Om eigen bestwil? Om iets te krijgen wat je heel graag wilt hebben? Iets te kunnen kopen, wat je moet hebben? Een iPhone is namelijk hoogstnoodzakelijk!

Wij zijn bij ARRT bezig met een iPhone 4 bedrijfsabonnement. Wij vrouwen van ARRT willen graag een witte iPhone 4. Wij bellen veel en willen natuurlijk wel zo’n super deluxe telefoon hebben, maar hoe brengen wij dat aan de man? Aan onze mannen?

Zelf heb ik sinds een paar maanden een HTC. Ik ben er niet ontevreden over, zelfs zeer tevreden, maar een iPhone is mooier. Veel mooier zelfs. Maar hoe maak ik dat mijn lieftallige vriendje wijs, dat er nu toch misschien een nieuwe, andere telefoon gaat komen, omdat die mooier is? Inderdaad een klein leugentje om bestwil. Ik moet namelijk een werktelefoon (hihi)!

Een werktelefoon? Ja-haa! Wie ga je daar dan mee bellen? Nou… Ehm… Ja, Rebecca (Nu snel rekenen, wat nu… Hier kan het volledig fout gaan. Deze beargumentatie is verre van sterk). En je eigen telefoon dan? (Pfff…. Hij vraagt niet door) Ja, die kan ik dan verkopen, toch? Ohh.. Wat voor telefoon wordt het dan? Uhhhmmmm... Een iPhone (keek zeker een beetje beschaamd hierbij, ook dit is misschien iets overdreven voor een ‘werktelefoon’). Dezelfde als die ik heb? (Hmm… Klinkt als een ‘dat vind ik niet leuk’) Nouuu… Dan in het wit, is toch anders. Tja, dan heb je wel een MOOIE telefoon. Inderdaad :-D! Hoppppaaaaa, gelukt!

Zo werkt dat! Ik vind mijn vriendje echt de leukste en liefste van de hele wereld, maar ik moet gewoon soms dingen hebben. Ik moet een iPhone, omdat dat veel mooier is. En ik moet ook nieuwe Shabbies, omdat er nu eenmaal uitverkoop is. En eigenlijk ook een nieuwe tas, omdat ik die net op een site voorbij zag komen, ik heb echt geen leuke zwarte. En bij die nieuwe laarzen, moet ik eigenlijk ook een nieuw colbertjasje, want dat staat VEEL leuker erbij. Hoezo? Jij wilt toch ook dat ik er leuk bij loop? Als ik straks jouw nieuwe collega's ontmoet? Of als we wat met jouw familie gaan doen? Dan kan ik toch niet weer hetzelfde aan? Precies, schatje… Dit is echt het laatste (voor deze week)!

Welkom in onze vrouwenwereld ;-)!

Slapen

Ze zeggen dat slapen de nieuwe seks is. Kan ik mij iets bij voorstellen. Ik weet nog hoe het was, zo rond je twaalfde jaar begint het. Naar je bed gaan en dan in het weekend gewoon kunnen blijven liggen tot je klaar bent met slapen. Toen ik een jaar of 16 was begon het stappen, dus dan had ik het weekend echt nodig om bij te slapen na een nacht gezellig met vrienden en vriendinnen weg te zijn geweest. Op maandagmorgen hoefde je mij eigenlijk geen les te geven, dat was kansloos. Ik stapelde al mijn boeken op elkaar om zo mijn hoofd een beetje op "normale" hoogte te houden, deed heel erg sterke kauwgom in mijn mond en zette ongeacht het weer het raam open in de hoop natuurkunde door te komen. Nog wat jaartjes later moest ik op tijd op mijn werk zijn. Ik had toen wisselende diensten, dus zolang ik geen ochtenddienst op maandag had en dus om kwart voor 6 moest beginnen, was dat geen probleem.
Toen kwamen de kinderen.....
Wat verlang ik nu terug naar de tijd dat ik kan slapen tot ik wakker wordt. Als ik dan wakker word dat ik eerst mijn ogen open doe, bedenk wat voor een dag het is en dan langzaam mijn bed uitkom en richting badkamer ga. Helaas nu begint de eerst om 6 uur te roepen, "Mama, ik ben klaar met slapen" om tot 7 uur terug naar haar kamer gestuurd te worden, waar ze gewoon doorgaat met praten tegen mij. De oudste die zijn kamer uit komt denderen en van alles kwijt is en nu bedenkt dat hij iets mee naar school moet nemen vandaag.
Op zulke momenten verlang ik er heel even naar dat ze allebei de leeftijd bereikt hebben dat ze uitslapen....

Prinsesje

Je wordt wakker en stapt uit je roze bedje met een hemeltje erboven. Je stapt in je Sketchers waarvan de lichtjes aangaan als je loopt. Je loopt naar de kast en staat even besluiteloos naar je jurkjes te kijken, welke zal ik vandaag aandoen? Je kiest de mooiste en trek deze aan, draait een rondje en loopt naar je nachtkastje voor je armbanden, ring en kettingen. Je huppelt al zingend naar benden en daar staat je ontbijt voor je klaar. Na het ontbijt een beetje knutselen, zingen, dansen, spelen met andere prinsesjes en een koekje eten. Nu de lunch, wat verven, buiten dansen en zingen en zo naar het diner. Vervolgens wordt je bad voor je gemaakt en verruil je je jurkje voor een prinsessennachtpon, zet je schoentjes naast je bed, je armbanden, kettingen en ring op het nachtkastje en je gaat heerlijk liggen.

Wat een dag, ik wil ook weer 3 zijn....

Ik wil werken!

24-jarig, afgestudeerd, HBO-er zoekt baan! Wat een rampenplan zeg om op dit moment een baan te kunnen vinden. Een fulltime baan wel te verstaan, in de communicatie wereld. Ben heel lief, leuk en wil graag werken. Helaas, helaas, helaas werkt het niet zo. Als nog iemand ‘geen ervaring’ zegt ga ik gillen, die zin heb ik zo vaak gehoord… Bijbaantjes genoeg, met alle leuke en minder leuke zaken die daar bij horen, maar iets fulltime?

Zo ben ik teamleider bij een make-up merk, waarbij wij op allerlei evenementen staan om de merkbeleving te organiseren en te presenteren, zoals zij dat zo mooi zeggen. Leuk om te doen, voor een paar uur in de week, maar inderdaad een paar uur in de week. Laat me een ding voorop stellen, de make-up is leuk! Mooie spullen, leuke mensen, goede visagistes. En je kunt zoveel leren, aangezien ik iedere keer weer wordt opgemaakt. Hier komt dus ook het nadeel. Het is niet altijd even mooi, niet altijd mijn smaak en ik heb dus ook het idee dat ik gisteravond heel de avond als clown heb rond geparadeerd. Zo zie je maar weer, ben van alle markten thuis ;-)!

Meerdere uurtjes per week geef ik ook tennisles. Top! Super bijbaan. Ik hou van de tennisbaan, van de buitenlucht, van het geknisper van het gravel als je er over heen loopt, van de sfeer op de tennisbaan. Zelf heb ik een blessure aan me rug en om op deze manier met mijn sport bezig te zijn is toch wel heel erg fijn, maar ook hier zitten minder leuke kanten aan. Zo krijg ik net een tweet binnen van het KNMI: Het is wisselend bewolkt en er vallen van tijd tot tijd buien, tegen de middag met een toenemende kans op onweer en hagel. Niet fijn! Niet fijn, als je je bedenkt dat ik op dat moment tennisles moet geven en het altijd pas losbarst als ik er al sta.

En dan is er Rebecca. Ik mag eindelijk werken-werken, fulltime knallen! Volgende week gaan Rebecca, Aldwin en de kinderen voor vier weken naar de zon, waarbij ik de webshop draaiende mag houden. Mag twitteren, blogs, schrijven, bestellingen inpakken en ik in de laatste weken helemaal op de hoogte ben gebracht van de software en updates voor flashcards. Vanaf volgende week dinsdag krijgen jullie dus vier weken met mij te maken. Maar lieve bloglezers begrijp mij goed, ik wil wat te doen hebben! En dat niet alleen, ik wil Rebecca blij maken, fulltime werken en ervoor zorgen dat ze trots op mij zijn als ze terug komen van de vakantie, omdat de shop zo goed loopt.

Willen jullie mij daarbij helpen?

Tv- Opnames

Iedereen heeft misschien ooit wel eens de droom gehad om op de televisie te komen. Natuurlijk ieder in een ander programma. Spelen in een soap, samen met Noud in GTST, bij Ik hou van Holland, mee doen bij Telekids, als bruidspaar in Love Letters, X-Factor, of juist zelf presenteren en de nieuwe Wendy van Dijk, Yolanthe Sneijder, Humberto Tan of Beau van Erven Dorens te worden.

Maar eigenlijk, weet je helemaal niet hoe in zijn werk gaat. Als je er staat is het dan echt allemaal zo leuk, is het dan echt zo spontaan? Ik kan jullie allemaal uit deze droom helpen, nee. Helaas is dat niet het geval. Werken op de televisie duurt lang. Heel lang! Om een televisie programma op te nemen als Bestemming Onbekend, of Jong hebben ze uren en uren film nodig voor 25 minuten uitzending. En als ik zeg uren en uren, bedoel ik ook echt uren en uren, want je moet dus denken aan minstens 40 uur. Bizar he?

En de spontaniteit, is ook allemaal niet zo spontaan. Sommige shots moeten wel tien,twintig keer over. En buiten de shots zijn al die acteurs en presentatoren ook zo aardig? Nou, niet allemaal! Ik ben toevallig een paar keer in aanraking gekomen met de televisie. De eerste keer was jaren geleden bij de WOS. Totaal niet boeiend en het enige wat ik dacht was, oh wat heb ik een vreselijke stem, maar oké het viel alles mee en niets om me voor te schamen.

De tweede keer was wat minder lang geleden, maar ook alweer een paar jaar en dat was bij BNN Cash Cab. Een spelprogramma waarbij er een taxi ergens staat waar je in kunt stappen en geld kunt winnen. Oh wat leek alles spontaan op televisie en ahhh wat was alles vreselijk gemaakt. Die presentator Edo Brunner was echt niet aardig als de camera uit stond, die wilde niet eens met ons praten. Je ziet al van mijlen en verren dat het die taxi was en als je er dan in bent gestapt moet je eerst nog een hele vragenlijst invullen, met je opleiding en interesses, want daar gaan de vragen dan niet over die je krijgt.

Dit tv optreden was niet zo’n succes. Wij wisten bijvoorbeeld absoluut niet wat voor kleur vermiljoen was. Nu weet ik het wel en zal het ook nooit meer vergeten, rood. Wij wisten ook niet wat de grootste stad van Zwitserland was? Zijn het dingen om je voor te schamen, nee eigenlijk niet. Toch had het ook wel heel erg leuk geweest als we wat hadden gewonnen en toch is het ook wel erg jammer als je dingen écht niet weet op tv.

De laatste camera ervaring die ik had was gisteren. Gisteravond om precies te zijn. Op het vliegveld van Eindhoven Airport. Met Klaas van Kruistum, ik kan jullie een ding melden, hij is tof! Sinds ik hem ken, dat is nu drie maanden, volg ik al zijn programma’s – Jong, Bestemming Onbekend en Checkpoint en ik zou zeggen, ook doen.

Natuurlijk blijft televisie gemaakt, natuurlijk moeten er dingen over, natuurlijk is niet alles zo spontaan als het lijkt. En als het niet spontaan is, doen we het gewoon weer over, maar buiten dat alles is het wel heel erg leuk als er een heel erg leuke crew staat en bij sommige programma’s is dat ook gewoon het geval, maar daar over later meer ;-)

Verkopen, Kopen!

Na een zeer gave shopvakantie naar New York, wat voor iedere vrouw zeker ook een dure vakantie wordt ging het fout. De UGG’s waren zo leuk, waarbij ik een paar van mijn vriendje kreeg, maar toch zelf ook nog maar een paar heb gekocht, een nieuwe zonnebril kon ik ook nog wel gebruiken en dan al het kleding, phoeee… Ik ging naar huis met twee koffers, waarvan er een 23 kilo woog, wat mocht en de andere 27 kilo, wat iets te zwaar was. Daarbij ook nog ongeveer 10 kilo handbagage, wat ook voornamelijk kleding was. Tja…..

Nu zijn er hieruit twee problemen ontstaan. Het eerste probleem is dat mijn geld op is. Het tweede probleem dat mijn kast uitpuilt. Uit deze twee problemen ontstaan uiteraard weer heel veel andere problemen. Een vrouw kan tenslotte nooit genoeg kleding en schoenen hebben en ondanks dat ik nu een maandje terug ben uit New York, beginnen mijn handen alweer te jeuken, want dat gat is nog niet dicht gegroeid.

Wat nu? Ik heb dus dé oplossing bedacht, denk ik althans… Ik heb heel veel kleding op Marktplaats gezet. Het is een dagtaak geweest. Foto’s maken, erop zetten, verhaaltjes verzinnen, ga zo maar door en dat van 91 producten. Ja, je leest het goed ik heb 91 items op Marktplaats gezet. En ik heb me voorgenomen dat ik dus pas nieuw kleding mag kopen als ik ander kleding heb verkocht.

Klinkt natuurlijk allemaal heel erg leuk. Ik moet zeggen, ik heb het er vorige week opgezet en ik heb al vier kledingstukken verkocht. Een polo, een hemdje, een spijkerbroek en zojuist weer een trui. Bij ieder kledingstuk dat ik verkoop kan ik wel een vreugdedansje maken, maar eigenlijk doet het toch ook iedere keer weer zo’n pijn. Want misschien kan ik dan door dat ik me oranje G-Star Hoodie heb verkocht straks wel die nieuwste mooie oudroze Shabbies kopen, ik moet wel eerst die Hoodie verkopen en die Tommy polo en die G-Star broek en en en…

Met pijn en moeite verkoop ik het toch, want ik wil ook nieuwe spullen en het zat toch allemaal niet meer zo mooi en ik had het toch bijna nooit meer aan, maar ja, toch hè? Hoe gaat dat toch bij andere? Ben ik nu serieus shopverslaafd dat ik iedere keer iets nieuws wil hebben? Dat de euforie van een nieuw kledingstuk eigenlijk maar heel kort duurt? Al word ik nog steeds gelukkig als ik naar me Uggies kijk, maar ja… Die Shabbies waren ook zooooooo leuk.

Hmm… Verkopen, kopen! Dat blijft denk ik toch de manier momenteel voor mij. Of ik moet de loterij winnen en ik alles kan kopen wat ik wil…. Maar blijft het dan nog leuk?

Follow & Unfollow

Als nieuwe Tweep op Twitter, begin ik Twitter als een geheel op zichzelf staande wereld te zien, TwitterWorld. Je leert mensen kennen, je maakt een praatje, alsof je bij de koffiemachine op je nieuwe werk staat. Eerst nog wat onwennig, maar al snel vind je leuke mensen, die dan opeens Tweeps heten, waar je lekker tegen aan kan kletsen of dingen aan kunt vragen. Als webshop-Miep is dat wel lekker, want van huis uit werken heeft ook zo z'n nadelen, gebrek aan collega's. Uiteraard zijn Steffany en Aldwin regelmatig aanwezig, maar ik ben gewend aan 5000 collega's en dan zijn 2 er wel erg weinig. Na een paar weken er lustig op los Twitteren en een woordenboek aangelegd te hebben, begin ik steeds meer verbanden te zien en steeds meer dingen te snappen. Er beginnen ook dingen op te vallen...

Ik zie steeds vaker dat er links worden geretweet die je laten zien wie je "unfollowt" in het begin bestede ik daar geen aandacht aan, maar inmiddels zie ik zelf lijsten voorbij komen van Tweeps die andere Tweeps in de steek gelaten hebben. Verbazend! Hoewel ik TwitterWorld als een aparte wereld beschouw, dacht ik toch dat de basisprincipes van de echte wereld wel van toepassing waren. Je bent beleefd, zegt goedmorgen en welterusten, feliciteert iemand met zijn of haar verjaardag en meer van die dingen. In de echte wereld zie ik het nog niet gebeuren dat ik met een bord rond ga lopen waarop staat wie mijn vriend, vriendin of kennis niet meer is. Beetje vreemd zou dat toch zijn?
Het gebeurd gewoon wel eens dat je elkaar niet meer leuk vindt, of dat je uit elkaar groeit, dat je geen tijd of zin meer hebt in een bepaald persoon. Dat je zijn of haar "gezeur" zat bent, of gewoon dat je iemand niet meer lief vindt. In de gewone wereld bel of mail je gewoon niet meer en als je elkaar op straat tegen komt roep je:"Jeetje lang niet gezien! We moeten snel weer eens afspreken." Om vervolgens gewoon door te lopen en helemaal niets af te spreken, of misschien wel als je het meende. Een leugentje om best wil, om elkaar niet te kwetsen, gewoon omdat het leven zo veel makkelijker is.
Waarom in TwitterWorld dan niet? Waarom dan in eens lijsten Twitteren? Waarom überhaupt je aanmelden om te zien wie je niet meer volgt?
Ik snap um niet....

Examen

Allen eindexamen kandidaten van de scholen zijn al klaar en weten hun uitslagen al. Gefeliciteerd voor hen die geslaagd zijn en sterkte voor hen die gezakt zijn.
Maar er is nog een groep mensen die examen doen, dit kan zijn voor je rijbewijs (de eerste keer heb ik de examinator bijna uit het raam gegooid en we waren nog niet eens van de parkeerplaats, gezakt dus), examen in je sport, of zoals ik vandaag examen voor een cursus. Ik doe een cursus Frans, had ik beter opgelet op de middelbare school en er toen examen in gedaan, dan had ik nu niet in dit parket gezeten. Voor de webshop is het nodig dat 1 van ons Frans leert en Aldwin weigert, dus ik ben de gelukkige. In januari aan de eerste cursus begonnen, met een Fransoos voor de klas die het tot zijn doel in het leven gemaakt heeft om mensen Frans te leren, spreekt zelf 5 talen en is erg enthousiast op een geordende manier. Na deze cursus heb ik mijn examen zonder problemen en met glans gehaald. In april met de 2e cursus begonnen en nu met een wat oudere zeer vrolijke, jolige Française, een bomvolle klas, een betweterige medeleerling en veel chaos in de klas. Je raadt het al, vandaag ben ik niet zo zeker van mijzelf. Ondanks dat ik nog 2 uur extra les gehad heb, omdat ik vervroegd examen doe, heb ik het gevoel dat het er allemaal niet helemaal goed inzit. Om 17:45 uur heb ik vandaag mondeling examen en volgende week dinsdag (de dag voordat ik op vakantie ga) heb ik schriftelijk examen.
Ik ben het met Loesje eens, van examen krijg je uitslag....

Vaderdag

 Marco Borsato song het al:"Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt
Ben je al wakker, pap?"
Zo begon het vanmorgen ook bij ons, ik tegen onze dochter van 3, laat papa nog maar heel even slapen, dan gaan wij de cadeautjes pakken en je broer (12 jr) wakker maken. "Nee, mama, ik moet eerst een prinsesje worden." Er wordt een jurkje uit de kast gehaald en haar sieraden komen van haar nachtkastje, alles aan en zachtjes naar beneden om de cadeautjes te pakken. Broer wakker maken, die heeft er iets meer moeite mee om nu al op te staan, maar dan kunnen de cadeautjes gegeven worden.
Het is tijd voor het traditionele vaderdagontbijt, croissantjes met verse jus. Wij naar benden en papa mag nog even slapen. Papa houdt niet van kruimels in zijn bed, dus ook niet van ontbijt op bed, dus vandaag doen we het gewoon aan de ontbijttafel. De oven aan en de croissantjes uit de verpakking om ze op te kunnen rollen. Zoon pakt de bakplaat uit de oven met pannenlappen en verbrand zijn hand, snel onder de kraan, 5 minuten koelen. Dochter wil graag helpen de tafel te dekken, wat ze dagelijks zonder problemen doet, maar vandaag laat ze voor het eerst in haar leven een glas vallen, in 100 stukjes en ze staat op blote voetjes. Dochter snel op een stoel zetten en het glas opruimen. Zoon die met zijn verbrande hand nog onder de kraan staat, wordt plotseling misselijk en begint over te geven, de verbrandtrommel staat boven en dochterlief wil helpen opruimen....
ALDWIN!!!!! Ik heb NU hulp nodig!!!!
Ook mama's kunnen niet zonder pappa's.

Allemaal een fijne vaderdag.

Heeft Nederland nog wel een zomer?

Over 3 dagen is het zomer in Nederland. Zomer? Volgens de meteorologie wel. Volgens mij is het regenseizoen begonnen. De afgelopen jaren hebben we prachtige voorzomers gehad, heerlijk weer in april en mei, maar zodra mei op haar eind loopt zet iemand boven de kraan open en draait die pas weer dicht als het weer april is.
In de zomer vieren we en masse de zomervakantie, de meeste mensen met kids gaan in deze periode op vakantie. Ik weet nog een paar jaar geleden dat vakantie in eigen land gepromoot werd door de regering, die zelf massaal naar het buitenland vertrok. Zelf heb ik ook wat zomers in Nederland doorgebracht, wat wil je met een webshop, maar ik herinner me vooral veel regen, "grachten" die Aldwin om de voortent heen schepte en eendjes die de pas gegraven grachten een prima plek vonden om te zwemmen.

Vakantie met regen levert bij Aldwin stress op en voor de kids is het ook alles behalve leuk. Ik zit dan met natte zooi in de voortent en een dampige caravan. Er zullen vast families zijn die zich goed kunnen vermaken in de regen, maar wij zijn niet zo'n gezin. Wij willen zon, water en ijsjes!
Bij ons staat de caravan dus voor de deur om te vertrekken naar Frankrijk, Bretagne, maar ook daar staan op dit moment de kranen open. Gelukkig zijn we makkelijk, want als het regent in Frankrijk, dan gaan we linea recta naar Italië.
Het fort hier wordt bewaakt door Steffany, dus iedereen krijgt gewoon zijn of haar bestellingen en de shop blijft dus open. 29 juni vertrekken we al, nog 1,5 week, ik verlang naar de zon!

Stressende Ouders

Iedereen die eindexamen heeft gedaan zal het er mee eens zijn. De dag dat je de uitslag krijgt is de spannendste dag van je leven. Vooral als je er niet goed voor stond toen je je examens in ging. Je zit ten slotte met dicht geknepen billen te wachten totdat je te horen krijgt of je wel of niet geslaagd bent. En als je dan gezakt ben of je het dan nog zo ‘goed’ heb gedaan dat je een her mag doen, of dat je kansloos gezakt bent.

Ook voor de ouders is het een rot tijd, want jij zelf zit in de volledige stress. De lieve pappa’s en mamma’s ook, wat overigens bij 'ons kinderen' ook weer de nodige stress met zich mee brengt, want wat doen die mensen toch raar op zulk soort momenten. Lekker katten en snauwen op die dagen tegen elkaar, ja fijn! Dat brengt de sfeer ook niet ten goede.

Ik had een paar jaar geleden ook niet de beste cijfers toen ik mijn examens in ging. Oh oh oh wat een stress is er geweest, voor de examens, tijdens het examen, erna. Hoe kan het nou dat als ik het nakijk ik op een 7 uit kom? Ik haal nooit voldoendes voor Frans en Economie.. Al zal ik eerlijk toegeven dat ik in Havo 5 al een stuk beter was geworden in Frans, dankzij meneer Baak! Ik ging met mijn overgang van 4 naar 5 Havo van een gemiddelde van een 4.1 naar een 6.1, waar ik ook mijn examens mee in ging. Voor Economie stond ik er nog slechter voor een 5.2, dat ging alleen maar bergafwaarts.

Dus op 17 juni, de dag dat ik de uitslag kreeg. Was ik gestrest, ZWAAR gestrest. We zouden tussen 15:00 en 16:00 worden gebeld als je was gezakt. Gelukkig belde ze al om 11:50 om te zeggen dat ik was geslaagd, wat een zegen. Me ouders moesten zelfs huilen, want ja… Wie had dat gedacht? Uiteindelijk waren mijn cijfers voor Frans en Economie een 7.6 en een 8, nog trots op .

Dit jaar deden er weer zoveel examen. De dochter van mijn nicht deed Havo examen en ook daar was de stress alom. Eigenlijk had niemand verwacht dat ze geslaagd zou zijn, er was zelfs niets in huis, maar toch heeft ze het geflikt. En wat zijn we allemaal trots, ook ik op mijn achternichtje! She did it!

Daarom voor alle eindexamen kandidaten die geslaagd zijn ook van ARRT een cadeautje. 10% korting op je bestelling met de actiecode: ‘Geslaagd’. Wat overigens de gezakte ook mogen gebruiken als verlichting van de pijn, want hoe &#$@# is het niet als je bent gezakt, hoe je ook bent gezakt.

Én geloof mij die stressende ouders gaan nooit voorbij, tijdens het afstuderen op het HBO deden mijn ouders weer hetzelfde en moesten weer huilen toen ik was geslaagd. Het enige wat ik daarover kan zeggen is: Succes ermee!

Kedengkedeng, kedengkedeng

Voor wie het nog niet weet, ik en het openbaarvervoer zijn geen vrienden. Een jaar of 14 geleden werd ik gered door mijn rijbewijs en heb toe afscheid genomen van alles wat ik niet zelf kan besturen. Ik rijd ook niet graag met iemand mee, vrouwen vinden het niet erg als ik rijd als we met z'n allen gaan, maar mannen die hebben daar toch meer problemen mee.

In het verleden moest ik dus wel met het openbaarvervoer, maar die wacht niet op je of komt te laat. Ik heb dus heel wat keren niet nader te noemen woorden, op een station of bij een bushalte eruit gegooid. Ook ben ik menig keer "omgevallen" op een station, vooral op trappen. Uiteraard ligt dat ook aan het feit dat ik niet erg handig ben en ook niet erg stabiel op mijn benen sta. Nee ik ben geen invalide, maar ik zie geen diepte en soms is dat niet zo heel erg handig.

Voor de zaak moest ik afgelopen woensdag naar Rotterdam en de Twitteraars onder ons die ons volgen, die weten het al. Ik was daar alles behalve blij mee. Man en vennoot lief moest naar een andere afspraak in Soesterberg, dus dat is met de trein een stuk langer dan naar Rotterdam. Zucht, ik ontkwam er niet aan, ik moest met de trein. Ik had toevallig pas geleden de OV-Chipknip aangeschaft voor Man- en zoonlief, want beiden moesten met de trein. Aldwin (manlief) heeft net zo'n hekel aan het openbaarvervoer als ik, al is het om andere redenen, dus die had het voor elkaar gekregen om mee te rijden, die OV-Chip kon ik nu gebruiken. Het zweet stond mij alweer op mijn rug van ergernis, maar goed ik ben een stoere meid, dus zo'n trein krijgt mij niet klein!

Ik was op tijd op het station en de trein te vroeg, instappen dan maar. Ik stap in en zie tot mijn verbazing dat de treinen van nu niet meer de treinen van vroeger zijn. Ze zijn ruim, licht en hebben airco. Zo dat is verrassend. Om mij heen is iedereen stil, want iedereen heeft de oortjes van zijn of haar mobiel in zijn of haar oren en zit verwoed op de knopjes van de mobiel te drukken. Er is plaats bij het raam, waar ik op mijn gemak op een fris blauwe stoel kan gaan zitten. het stinkt niet eens. Er is zit geen drek aan de zijkanten bij het vuilnisbakje. Ik denk nog, dat zal wel toeval zijn, wacht maar op de terug weg en ga zitten en ook vrolijk met mijn mobiel aan de gang.
Aangekomen op het station vergeet ik niet eens om uit te loggen en val niet van de trap.

Na mijn afspraak weer terug naar het station, even mijn kaart langs de scanner en ik kan weer instappen. Weer zo'n nieuwe trein en het gaat hetzelfde als op de heen weg. Nu terug in Maassluis vergeet ik wel uit te loggen, dus moest ik terug. Maakt de scanner een vreemd geluid. Blijkt mijn saldo te laag te zijn om met de trein te reizen (in Rotterdam heb ik dat niet gehoord), dus ik ben gratis met de trein geweest.

Ik denk dat ik mijn mening ten aanzien van het openbaarvervoer moet herzien....

Big Brother is watching you?

Vorige week zijn de Nederlandse voetballers weer in een club in Brazilië op de gevoelige plaat gelegd. Veel Nederlanders staan op de foto met Braziliaanse schonen. Sommige die al eerder op het verkeerde moment waren vastgelegd hielden het deze avond netjes. Je zou toch denken dat iedereen nu wel een keer bekend is dat alles wat je doet direct vast gelegd kan worden? Met iedere camera op een telefoon en dat natuurlijk gelijk heel de wereld in wordt gestuurd via het world wide web? Blijkbaar niet, naïef?

Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld om overal een foto van te maken en het direct op je Twitter of Facebook pagina te plaatsen. Vaak zonder het maar aan de ander te vragen. Hoe een vreemde slaapt in de trein? Hoe voetballers uit het Nederlands Elftal los gaan in een club in Rio de Janeiro? Of je vrienden, die er op dat moment totaal niet op zijn charmants uitzien? Wat natuurlijk ook heel leuk is voor de ‘followers’, want zitten we ook niet allemaal een beetje daarom op alle social media kanalen?

Eigenlijk zou er veel meer op ingespeeld moeten worden wat voor gevolgen het kan hebben. Dat kinderen er al vanaf jongs af aan in begeleid zouden worden, maar kinderen alleen is blijkbaar niet genoeg. Wat kunnen de gevolgen zijn van alles wat je op het internet doet? Niet iedereen is zich van de gevaren bewust. Ouders en begeleiders die niet in social media thuis zijn, kinderen groeien nu eenmaal wel op in het Hyves, Facebook, Twitter tijdperk. Iedereen weet nu wel dat er perverselingen op van die chatboxen zitten. Ouders waarschuwen daar ook veel voor, maar moeten de social media ‘gevaren’ niet ook getoond worden?

Je hebt natuurlijk niet dat je echt wordt lastig gevallen in de social media wereld, want je moet de ‘followers’ en ‘vrienden’ zelf toestaan. Al is het natuurlijk wel zo dat je als ouders daarbij al even naar de instellingen kan kijken, dat niet alles getoond worden. En dat je kinderen ook alleen echte vrienden toestaan. Alleen het gebruik van foto’s, daar wordt het al een ander verhaal. Foto’s plaatsen is tegenwoordig zo ontzettend makkelijk. Vooral met de mobiele telefoons staat het zo op het internet en is het voor iedereen toegankelijk.

Niet alleen de foto’s van jezelf zijn een probleem, ook foto’s die je van andere plaatst. Heus niet iedereen vind het leuk dat er foto’s op het internet worden verspreid. Denk maar weer even aan de voetballers, die hadden liever niet gehad dat dit naar buiten was gekomen. Al die problemen die nu komen met de (aanstaande) vrouwen. Social media is helemaal super voor advertenties, bekend gemaakt te worden, followers te krijgen, webshops bekender te maken onder het grote publiek ;-), maar er moet toch ook duidelijk gemaakt worden dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is voor je personal life.

Mijn ouders bijvoorbeeld zijn een beetje tot niet op de hoogte van alles wat met social media te maken heeft, maar denken ook je bent al 24 daar kun je zelf wel goed mee om gaan. Alleen dat zou je tenslotte ook verwachten van die voetballers? Hoe oud zijn die niet? Zien die er de gevaren niet van in? Juist in de ‘functie’ die zij vervullen. Ook wel – Moet er niet meer begeleiding in komen? Altijd en overal wordt je in de gaten gehouden. Alles wordt bekend gemaakt aan de rest van de wereld als je wat doet, of niet? Hoe denken jullie hier nu over?